ساخت تمدن در ماه چقدر دوام می آورد ؟

آیا ساخت شهر روی ماه امکان‌پذیر است؟

پژوهشگران در مطالعه‌ای جدید، با بررسی منابع آب ماه، تخمین زده‌اند سکونتگاه‌های قمری با جمعیت‌های مختلف تا چه مدت می‌توانند دوام بیاورند.

ماه همواره یکی از نخستین گزینه‌ها برای گسترش حضور انسان در فضا بوده است. ناسا نیز با هدف فراهم‌کردن زمینه برای مأموریت‌های آینده در منظومه شمسی، توسعه زیرساخت‌های قمری را دنبال می‌کند. اما ساخت یک شهر دائمی روی ماه با چالش‌های جدی، از آب و غذا گرفته تا مسائل فنی، اقتصادی و حقوقی، روبه‌رو است.

یکی از مهم‌ترین این چالش‌ها آب است. برآورد خوش‌بینانه پژوهشگران نشان می‌دهد حدود یک میلیارد تن آب روی ماه وجود دارد؛ اما استخراج و استفاده از آن بسیار دشوار خواهد بود. اگر این آب با بازده ۹۸ درصد بازیافت شود، ذخیره موجود در خوش‌بینانه‌ترین سناریو برای شهری یک‌میلیون‌نفری تنها حدود یک قرن دوام می‌آورد.

از سوی دیگر، اگر مقدار واقعی آب بسیار کمتر از این برآورد باشد، این زمان نیز کاهش خواهد یافت. در مقابل، سکونتگاه‌های کوچک‌تر، مثلاً با هزار تا ۱۰ هزار نفر جمعیت، می‌توانند برای قرن‌ها دوام بیاورند.

راهکارهایی مانند افزایش بهره‌وری مصرف آب، کشف منابع جدید در اعماق ماه و حتی انتقال آب از سیارک‌ها و دنباله‌دارها، از گزینه‌های احتمالی برای حل این مشکل هستند.

آب تنها یکی از مشکلات است

تأمین غذا نیز چالش بزرگی خواهد بود. برای کشاورزی به عناصری مانند کربن نیاز داریم و ماه از این نظر منابع بسیار محدودی دارد. حتی بقایای فضانوردان مأموریت‌های آپولو، از جمله مدفوع و ادرار، از معدود منابع کربن موجود در سطح ماه به شمار می‌روند.

بنابراین، ساخت شهر روی ماه صرفاً به ساخت سازه و انتقال انسان محدود نمی‌شود. تأمین منابع حیاتی، بازیافت، تولید غذا و ایجاد زیرساخت‌های خودکفا، همگی باید پیش از شکل‌گیری یک سکونتگاه دائمی حل شوند.

پژوهش منتشرشده در نشریه Frontiers in Space Technologies نشان می‌دهد رؤیای شهرهای قمری، پیش از آنکه به یک مسئله معماری تبدیل شود، یک مسئله پیچیده مهندسی و تأمین منابع است.